Ποναει πολυ……

Δεν ξερω πως να αρχίσω αλλα δεν εχει νόημα…σημασια εχει οτι εγινε….και πλέον δεν αλλαζει…και οσο ποναει αυτο δεν εχει πονέσει τιποτα αλλο την ψυχη μου…
Ειμαι 18 χρονων τωρα(15/4/15)….οταν ανακάλυψα οτι ημουν εγκυος ηταν αρχές Οκτωβρίου 2014…ο σύντροφος μου ειναι 23 ετών..είμασταν μαζι 9 μήνες τοτε (ακόμα είμαστε μαζι) είχαμε παει για φαγητο και αποφασίσαμε να κανω τεστ κυήσεως γιατι είχαμε υποψίες για πιθανή εγκυμοσυνη…κατέβηκα στις τουαλέτες του μαγαζιού και εκανα το τεστ , βλέποντας τα αποτελέσματα φρικαρα στην αρχη , φοβόμουν για το μέλλον μου , τους γονεις μου , το αγορι μου…. ειχα πανικοβληθει ομως επρεπε να ανεβώ επάνω κ να του πω την αληθεια….και εκείνος φρικαρε το ίδιο….
Περνούσαν οι μερες και ο μονος ανθρωπος που κατόρθωσα να το πω ηταν η κολλητη μου με την οποία κάναμε αλλα δυο τεστ…βγήκαν θετικά…πλέον ημουν σιγουρη….
Άρχισα να χαιρομαι με την ιδεα οτι θα γίνω μαμα, πρόσεχα τον εαυτο μου, ήξερα τις ευθύνες ενός παιδιού…και ετσι αποφάσισα να μιλησω στους γονεις μου…εκείνοι σοκαριστικαν ομως μου είπαν πως θα με στηρίξουν οποία απόφαση και αν παρω…το αγορι μου το ίδιο η κολλητη μου το ίδιο…
Πήγα στον γιατρό μου και το είδα απο την οθόνη του υπέρηχου…ηταν 6 εβδομαδων….ομως…πολλοί ανθρωποι της εμπιστοσύνης μου του στενού μου περιβάλλοντος ηταν αρνητικοί φούσκωναν τα μυαλά μου λέγοντας μου «θα καταστρέψεις την ζωη σου , δεν θα σπουδασεις , θα το μετανιώσεις , τι θα πει ο κόσμος, ο πατερας του παιδιού θα σε αφήσει , θα μείνεις στάσιμη, δεν θα βγαίνεις εξω , δεν θα κανεις φοιτητική ζωη» ενα σορό «δεν» και αλλα τοσα «θα» καθε μερα με στοιχιωναν , με έκαναν να κλαίω, να στεναχωριεμαι ,να φοβαμαι….και ετσι μια μερα πήγα με την οικογένεια μου κ το αγορι μου στον γιατρό για να κανω άμβλωση……δν ειχα συνειδητοποίησει τι πήγα να κανω….μεχρι την στιγμη που μπήκα σε εκείνο το δωματιο κ ο αναισθησιολόγος τρύπησε το χερι μου ώστε να κοιμηθω….εκεινη την στιγμη ενιωθα ανυμπορει να υπερασπιστώ το μωρο μου ή κ εμενα…εκείνα τα δευτερόλεπτα πριν κοιμηθω ήξερα οτι μολις ξυπνησω η ζωη μου θα αλλαξει δραματικα προς το χειρότερο…..και ετσι εγινε οι φόβοι μου βγήκαν αληθινοί….φεύγοντας απο εκει ένιωσα ενα απέραντο κενό ενα πόνο βαθιά μεσα μου που με ακολουθεί μεχρι κ σημερα…η συνέχεια ηταν δραματική….εκλαιγα συνεχως…ενιωθα την απώλεια να με διαλύει…..ενιωθα μιση….παρακολουθώ ψυχίατρο , παίρνω αντικαταθλιπτικα….προσπαθησα να αυτοκτονησω και πλέον νιωθω μιση.. Ξέρετε……παντα έλεγα πως ποτε δεν θα εκανα κατι τροπο στη ζωη μου , ποτε δεν θα σκότωνα το παιδι μου….αυτός ο πόνος ειναι τρομερός ….ακουω ανθρωπους να λένε «σιγα μωρε» ή «εισαι μικρη ακόμα θα κανεις οταν εισαι ετοιμη» αλλα αναρωτιέμαι ποιος απο αυτούς τους ανθρωπους θα κοιμόταν ήσυχοι ξέροντας οτι σκότωσαν το παιδι τους;;;; Οταν μιλάω για αυτο το θεμα όλοι το προσπερνανε ετσι απλα σαν να ειναι κατι απλό….ισως για αυτούς να ειναι οχι ομως για μενα….και μερικες φορες νιωθω να μισω τον εαυτο μου κ εκείνους που δεν με προστάτεψαν απο αυτη την συναισθηματική αδιεξοδο…. Κανεις τους δεν με πηρε απο εκει να φύγουμε….τους βόλευε βλέπετε μια εκτρωση παρα αυτο το «βάρος» για εκείνους……σε ενα μηνα θα ειχα το μωρο μου…οσο πλησιάζει αυτη η μερα τοσο πιο πολυ μεγαλώνει το κενό μεσα μου….
Για αυτο κοριτσια μου εάν βρεθείτε σε αυτη την θέση μην επιτρέψετε σε κανέναν να σας στερισει το μωρο σας ουτε καν στον ίδιο σας τον εαυτο..

Καθε μερα ποναει πιο πολυ..

Δεν ξερω πως να αρχίσω αλλα δεν εχει νόημα…σημασια εχει οτι εγινε….και πλέον δεν αλλαζει…και οσο ποναει αυτο δεν εχει πονέσει τιποτα αλλο την ψυχη μου…
Ειμαι 18 χρονων τωρα(15/4/15)….οταν ανακάλυψα οτι ημουν εγκυος ηταν αρχές Οκτωβρίου 2014…ο σύντροφος μου ειναι 23 ετών..είμασταν μαζι 9 μήνες τοτε (ακόμα είμαστε μαζι) είχαμε παει για φαγητο και αποφασίσαμε να κανω τεστ κυήσεως γιατι είχαμε υποψίες για πιθανή εγκυμοσυνη…κατέβηκα στις τουαλέτες του μαγαζιού και εκανα το τεστ , βλέποντας τα αποτελέσματα φρικαρα στην αρχη , φοβόμουν για το μέλλον μου , τους γονεις μου , το αγορι μου…. ειχα πανικοβληθει ομως επρεπε να ανεβώ επάνω κ να του πω την αληθεια….και εκείνος φρικαρε το ίδιο….
Περνούσαν οι μερες και ο μονος ανθρωπος που κατόρθωσα να το πω ηταν η κολλητη μου με την οποία κάναμε αλλα δυο τεστ…βγήκαν θετικά…πλέον ημουν σιγουρη….
Άρχισα να χαιρομαι με την ιδεα οτι θα γίνω μαμα, πρόσεχα τον εαυτο μου, ήξερα τις ευθύνες ενός παιδιού…και ετσι αποφάσισα να μιλησω στους γονεις μου…εκείνοι σοκαριστικαν ομως μου είπαν πως θα με στηρίξουν οποία απόφαση και αν παρω…το αγορι μου το ίδιο η κολλητη μου το ίδιο…
Πήγα στον γιατρό μου και το είδα απο την οθόνη του υπέρηχου…ηταν 6 εβδομαδων….ομως…πολλοί ανθρωποι της εμπιστοσύνης μου του στενού μου περιβάλλοντος ηταν αρνητικοί φούσκωναν τα μυαλά μου λέγοντας μου «θα καταστρέψεις την ζωη σου , δεν θα σπουδασεις , θα το μετανιώσεις , τι θα πει ο κόσμος, ο πατερας του παιδιού θα σε αφήσει , θα μείνεις στάσιμη, δεν θα βγαίνεις εξω , δεν θα κανεις φοιτητική ζωη» ενα σορό «δεν» και αλλα τοσα «θα» καθε μερα με στοιχιωναν , με έκαναν να κλαίω, να στεναχωριεμαι ,να φοβαμαι….και ετσι μια μερα πήγα με την οικογένεια μου κ το αγορι μου στον γιατρό για να κανω άμβλωση……δν ειχα συνειδητοποίησει τι πήγα να κανω….μεχρι την στιγμη που μπήκα σε εκείνο το δωματιο κ ο αναισθησιολόγος τρύπησε το χερι μου ώστε να κοιμηθω….εκεινη την στιγμη ενιωθα ανυμπορει να υπερασπιστώ το μωρο μου ή κ εμενα…εκείνα τα δευτερόλεπτα πριν κοιμηθω ήξερα οτι μολις ξυπνησω η ζωη μου θα αλλαξει δραματικα προς το χειρότερο…..και ετσι εγινε οι φόβοι μου βγήκαν αληθινοί….φεύγοντας απο εκει ένιωσα ενα απέραντο κενό ενα πόνο βαθιά μεσα μου που με ακολουθεί μεχρι κ σημερα…η συνέχεια ηταν δραματική….εκλαιγα συνεχως…ενιωθα την απώλεια να με διαλύει…..ενιωθα μιση….παρακολουθώ ψυχίατρο , παίρνω αντικαταθλιπτικα….προσπαθησα να αυτοκτονησω και πλέον νιωθω μιση.. Ξέρετε……παντα έλεγα πως ποτε δεν θα εκανα κατι τροπο στη ζωη μου , ποτε δεν θα σκότωνα το παιδι μου….αυτός ο πόνος ειναι τρομερός ….ακουω ανθρωπους να λένε «σιγα μωρε» ή «εισαι μικρη ακόμα θα κανεις οταν εισαι ετοιμη» αλλα αναρωτιέμαι ποιος απο αυτούς τους ανθρωπους θα κοιμόταν ήσυχοι ξέροντας οτι σκότωσαν το παιδι τους;;;; Οταν μιλάω για αυτο το θεμα όλοι το προσπερνανε ετσι απλα σαν να ειναι κατι απλό….ισως για αυτούς να ειναι οχι ομως για μενα….και μερικες φορες νιωθω να μισω τον εαυτο μου κ εκείνους που δεν με προστάτεψαν απο αυτη την συναισθηματική αδιεξοδο…. Κανεις τους δεν με πηρε απο εκει να φύγουμε….τους βόλευε βλέπετε μια εκτρωση παρα αυτο το «βάρος» για εκείνους……σε ενα μηνα θα ειχα το μωρο μου…οσο πλησιάζει αυτη η μερα τοσο πιο πολυ μεγαλώνει το κενό μεσα μου….
Για αυτο κοριτσια μου εάν βρεθείτε σε αυτη την θέση μην επιτρέψετε σε κανέναν να σας στερισει το μωρο σας ουτε καν στον ίδιο σας τον εαυτο..

Έκανα την έκτρωση χωρίς την θέληση μου ….

Γεια σας … Είμαι 29 χρονον κ έχω ένα αγοράκι 9 χρονον με τον πατέρα του παιδιού μου δεν παντρευτήκαμε ποτέ κ χωρίσαμε τον μεγαλώνω μονη μου χωρίς βοήθεια … Με βοηθάνε οι γονείς μου όταν δουλεύω μου τον κρατάνε … Αλλα οικονομική δυνατότητα δεν υπάρχει γιατί δεν δουλεύουν πλέον … Είχα μια σχέση 3 χρόνια με έναν μεγαλύτερο μου κ αυτός είχε αλλα δυο παιδιά μεγάλα από τον πρώτο του γάμο … Τον λάτρευα τον αγαπούσα πολύ .. Με πήρε να δουλέψω στις δουλειές του κ έτσι έκανα ήμασταν κάθε μέρα μαζί κ το απόγευμα πήγαινα σπίτι στο παιδί μου … Με την κόρη του είχαμε πάντα κόντρα δεν με ήθελε ποτέ κ έκανε συνέχεια φασαρίες … Της στάθηκα πολύ αλλα πολύ γρήγορα τα ξεχνουσε κ πάλι από την αρχή … Η Μαμα του ήταν κ αυτή μείνανε όλοι μαζί κ γενικά ήθελε πάντα να ανακατεύεται στη σχέση μας εώς που δεν άντεξα άλλο κ έφυγα … Βρήκα δουλειά αλλού … Όλα καλά μιλούσαμε τα ξανά βρήκαμε κ μετά από τρεις μήνες ξανά γύρισα κ μαθαίνω ότι είμαι έγκυος … Κάτι που ήθελα παρά πολύ του το λέω κ χαίρετε κ αυτός … Ήμουν δυο εβδομάδων όταν το έμαθα … Μετά από ένα το λέμε στο γιο του αυτός χάρηκε … Κάναμε όνειρα εγώ το είπα στο γιο μου δεν μπορούσα να κρατήσω τη χαρά μου … Τον λέω αν το είπε στην μάνα του κ μου λέει όχι κ ότι θα το πει όταν γίνω 6-7 μηνών … Οι δουλειές που είχε ήταν στο όνομα τις μαμάς του κ φοβόταν μην τον διώξει αν κ ήταν 48 χρονον ακόμα φοβόταν την Μαμα του έτσι είχε χωρίσει κ από την πρώτη του γυναίκα γιατί δεν τον ήθελε η Μαμα του … Τέλος πάντων με πείραξε γιατί μου ζήτησε με ρεί τότε να μην εμφανίζομαι εκει κ ότι θα έρχεται αυτός να με βλέπει … Δεν μου άρει κ τον είπα όχι πρέπει να τις το πεις γιατί μετά θα είναι χειρότερα δεν ήξερα τιθασεύουν ακολουθήσει … Τις το λέει κ τον λέει με την ευχή μου αλλα λεφτά από μένα δεν έχει … Α ήταν πολύ χρεωμένοι κ οι δυο δεν είχαν περιουσία απλά ένα Μαγαζι το οποίο το δουλεύανε μαζί κ βοηθούσα κ εγώ γιατί αυτός μου το ζήτησε … Μετά από μια εβδομάδα άλλαξε εντελώς μου ζήτησε να το ρίξω εγώ έκλαιγα δεν ήθελα κ μετά μου είπε κανε ότι θες κ με έδιωξε .. Πήγα σπίτι μου το είπα στην Μαμα μου κ μου είπε να το ρίξω γιατί με ζωρι μεγαλώνω το ένα μονη μου κ δεν θα μπορώ με δυο κ χωρίς γάμο κ αλλα πολλά … Ξανά πάω πίσω στον πρώην μου κ τον παρακαλάω να με βωηθησει μόνο να το γεννήσω για τα έξοδα του γιατρού γιατί έγκυος δεν θα μπορώ να δουλεύω κ έπεσα στα γόνατα κ τον παρακαλούσα κ με πέταξε έξω σαν σκυλί κ μου λέει θα με παρεις τηλ μόνο αν αποφασίσεις να το ρήξεις μόνο εκει θα βωηθησω κ μόνο έτσι μπορούμε να ήμαστε μαζί … Μετά από δυο μέρες που δεν βρήκα λύση στο πουθενά για οικονομικά κ κοιτούσα κ τον γιο μου κ έβλεπα ότι πρέπει να δουλέψω τον πήρα τηλ κ τον είπα εντάξει … Βρίσκω έναν γιατρό από Ίντερνετ δεν ηθελα να πάω σε δικό μου … Πάμε κ μου λέει να μου βάλει δυο χάπια στο κόλπο κ το πρωί να γίνει η έκτρωση δεν μπορούσα να το κανω κ ζήτησα κ άλλο χρόνο αλλα μου λέει είναι καλύτερα τώρα που είναι νωρίς … Κ τον λέω θα έρθω αύριο δεν είμαι έτοιμη … Πάμε πάλι την άλλη μέρα κ ρωτάω τον γιατρό τι είναι αυτά τα χάπια κ μου λέει για να χαλαρώσει ο τράχηλος … Το βράδυ πέθανα από τους πόνου κ ο γιατρός μου έλεγε δεν είναι τίποτα … Όλη νύχτα δεν κοιμήθηκα πανε το πρωί στη κλινική κ έτρεμα ολόκληρη με βάζουν μέσα κ λέω τον γιατρό ότι το μετάνιωσα κ ότι θελω να φύγω κ μου λέει ότι το έχασα είδη το παιδί για αυτό πονούσα κ ότι δεν υπάρχει πια μωρό ξεσπάσω στα κλάματα κ τον ρωτάω γιατί μου είπε ψέμματα κ δικός μου λέει για να μην φοβάσαι το έκανε … Έτσι ξάπλωσα να μου καθαρίσουν την μήτρα όπως μου είπανε … Ήξερα ότι ποτέ δεν θα το έκανα αυτό το πράγμα μέσα κ ότι τελευταία στιγμή θα έφευγα αλλα με ξεγέλασαν δεν ξέρω ποιον να μισώ πιο πολύ τον γιατρό τον πρώην μου η εμένα… Κ πιο πολύ μισώ εμένα που τους άφησα να μου τον πάρουν από μέσα μου … Εννοείτε δεν δέχτηκα να είμαι ξανά μαζί του … Από εκείνη την ημέρα δεν μπορώ να σταματήσω να κλαίω να νιώθω τύψεις … Μακάρι να γινόταν να γυρίσω το χρόνο πίσω … Κάθε μέρα ζητάω συγγνώμη από το μωρό μου …το αγαπάω κ ας μην ξέρω τι ήταν κ ας μην το είδα ποτέ νιώθω ότι άφησα να μου πάρουν το αγγελούδι μου κ έτσι είναι …

Έκανα την έκτρωση χωρίς την θέληση μου ….

Γεια σας … Είμαι 29 χρονον κ έχω ένα αγοράκι 9 χρονον με τον πατέρα του παιδιού μου δεν παντρευτήκαμε ποτέ κ χωρίσαμε τον μεγαλώνω μονη μου χωρίς βοήθεια … Με βοηθάνε οι γονείς μου όταν δουλεύω μου τον κρατάνε … Αλλα οικονομική δυνατότητα δεν υπάρχει γιατί δεν δουλεύουν πλέον … Είχα μια σχέση 3 χρόνια με έναν μεγαλύτερο μου κ αυτός είχε αλλα δυο παιδιά μεγάλα από τον πρώτο του γάμο … Τον λάτρευα τον αγαπούσα πολύ .. Με πήρε να δουλέψω στις δουλειές του κ έτσι έκανα ήμασταν κάθε μέρα μαζί κ το απόγευμα πήγαινα σπίτι στο παιδί μου … Με την κόρη του είχαμε πάντα κόντρα δεν με ήθελε ποτέ κ έκανε συνέχεια φασαρίες … Της στάθηκα πολύ αλλα πολύ γρήγορα τα ξεχνουσε κ πάλι από την αρχή … Η Μαμα του ήταν κ αυτή μείνανε όλοι μαζί κ γενικά ήθελε πάντα να ανακατεύεται στη σχέση μας εώς που δεν άντεξα άλλο κ έφυγα … Βρήκα δουλειά αλλού … Όλα καλά μιλούσαμε τα ξανά βρήκαμε κ μετά από τρεις μήνες ξανά γύρισα κ μαθαίνω ότι είμαι έγκυος … Κάτι που ήθελα παρά πολύ του το λέω κ χαίρετε κ αυτός … Ήμουν δυο εβδομάδων όταν το έμαθα … Μετά από ένα το λέμε στο γιο του αυτός χάρηκε … Κάναμε όνειρα εγώ το είπα στο γιο μου δεν μπορούσα να κρατήσω τη χαρά μου … Τον λέω αν το είπε στην μάνα του κ μου λέει όχι κ ότι θα το πει όταν γίνω 6-7 μηνών … Οι δουλειές που είχε ήταν στο όνομα τις μαμάς του κ φοβόταν μην τον διώξει αν κ ήταν 48 χρονον ακόμα φοβόταν την Μαμα του έτσι είχε χωρίσει κ από την πρώτη του γυναίκα γιατί δεν τον ήθελε η Μαμα του … Τέλος πάντων με πείραξε γιατί μου ζήτησε με ρεί τότε να μην εμφανίζομαι εκει κ ότι θα έρχεται αυτός να με βλέπει … Δεν μου άρει κ τον είπα όχι πρέπει να τις το πεις γιατί μετά θα είναι χειρότερα δεν ήξερα τιθασεύουν ακολουθήσει … Τις το λέει κ τον λέει με την ευχή μου αλλα λεφτά από μένα δεν έχει … Α ήταν πολύ χρεωμένοι κ οι δυο δεν είχαν περιουσία απλά ένα Μαγαζι το οποίο το δουλεύανε μαζί κ βοηθούσα κ εγώ γιατί αυτός μου το ζήτησε … Μετά από μια εβδομάδα άλλαξε εντελώς μου ζήτησε να το ρίξω εγώ έκλαιγα δεν ήθελα κ μετά μου είπε κανε ότι θες κ με έδιωξε .. Πήγα σπίτι μου το είπα στην Μαμα μου κ μου είπε να το ρίξω γιατί με ζωρι μεγαλώνω το ένα μονη μου κ δεν θα μπορώ με δυο κ χωρίς γάμο κ αλλα πολλά … Ξανά πάω πίσω στον πρώην μου κ τον παρακαλάω να με βωηθησει μόνο να το γεννήσω για τα έξοδα του γιατρού γιατί έγκυος δεν θα μπορώ να δουλεύω κ έπεσα στα γόνατα κ τον παρακαλούσα κ με πέταξε έξω σαν σκυλί κ μου λέει θα με παρεις τηλ μόνο αν αποφασίσεις να το ρήξεις μόνο εκει θα βωηθησω κ μόνο έτσι μπορούμε να ήμαστε μαζί … Μετά από δυο μέρες που δεν βρήκα λύση στο πουθενά για οικονομικά κ κοιτούσα κ τον γιο μου κ έβλεπα ότι πρέπει να δουλέψω τον πήρα τηλ κ τον είπα εντάξει … Βρίσκω έναν γιατρό από Ίντερνετ δεν ηθελα να πάω σε δικό μου … Πάμε κ μου λέει να μου βάλει δυο χάπια στο κόλπο κ το πρωί να γίνει η έκτρωση δεν μπορούσα να το κανω κ ζήτησα κ άλλο χρόνο αλλα μου λέει είναι καλύτερα τώρα που είναι νωρίς … Κ τον λέω θα έρθω αύριο δεν είμαι έτοιμη … Πάμε πάλι την άλλη μέρα κ ρωτάω τον γιατρό τι είναι αυτά τα χάπια κ μου λέει για να χαλαρώσει ο τράχηλος … Το βράδυ πέθανα από τους πόνου κ ο γιατρός μου έλεγε δεν είναι τίποτα … Όλη νύχτα δεν κοιμήθηκα πανε το πρωί στη κλινική κ έτρεμα ολόκληρη με βάζουν μέσα κ λέω τον γιατρό ότι το μετάνιωσα κ ότι θελω να φύγω κ μου λέει ότι το έχασα είδη το παιδί για αυτό πονούσα κ ότι δεν υπάρχει πια μωρό ξεσπάσω στα κλάματα κ τον ρωτάω γιατί μου είπε ψέμματα κ δικός μου λέει για να μην φοβάσαι το έκανε … Έτσι ξάπλωσα να μου καθαρίσουν την μήτρα όπως μου είπανε … Ήξερα ότι ποτέ δεν θα το έκανα αυτό το πράγμα μέσα κ ότι τελευταία στιγμή θα έφευγα αλλα με ξεγέλασαν δεν ξέρω ποιον να μισώ πιο πολύ τον γιατρό τον πρώην μου η εμένα… Κ πιο πολύ μισώ εμένα που τους άφησα να μου τον πάρουν από μέσα μου … Εννοείτε δεν δέχτηκα να είμαι ξανά μαζί του … Από εκείνη την ημέρα δεν μπορώ να σταματήσω να κλαίω να νιώθω τύψεις … Μακάρι να γινόταν να γυρίσω το χρόνο πίσω … Κάθε μέρα ζητάω συγγνώμη από το μωρό μου …το αγαπάω κ ας μην ξέρω τι ήταν κ ας μην το είδα ποτέ νιώθω ότι άφησα να μου πάρουν το αγγελούδι μου κ έτσι είναι …