Εκτρωση » προσωπικές μαρτυρίες

και τώρα?

admin — Wed, 18 Apr 2012 15:23:19 +0000

Μπροστά στην ίσως μεγαλύτερη απόφαση της ζωής μου (έως τώρα τουλάχιστον) ζητώ τη γνώμη σας.
Είμαι παντρεμένη με 2 μικρά παιδιά.για λόγους δουλειάς μένουμε σε άλλες πόλεις εγώ και τα παιδιά με το σύζυγο.Ο γάμος δε πήγαινε καιρό καλά κι έχω εδώ και 8 μήνες σχέση με έναν άλλο άνθρωπο με τον οποίο είχα σκοπό να παντρευτώ μετά το διαζύγιο μου.(θα με κρίνετε ίσως γι αυτό)
χτες έμαθα πως είμαι έγκυος από το σύντροφό μου και ίσως η μόνη λύση μοιάζει η έκτρωση. εκείνος λέει πως δεν είμαστε έτοιμοι από άποψη διαζυγίου και οικονομική .από την άλλη εγώ σαν μάνα δε μπορώ να το κάνω . δε τολμώ να μιλήσω πουθενά.εσείς τι θα συμβουλεύατε?

Από: μαρια

δεν ξερω τι να κανω

admin — Tue, 17 Apr 2012 13:12:16 +0000

διαβασα τις μαρτυριες εκανα κ το τεστ! το θεμα μου ειναι το εξης.ειμαι 2 μηνων εγκυος κ εχω σοβαρα προβληματα ! Εμφανιστικαν ομως τωρα αφοτου εμεινα εγκυος! Η συναιτερος μου στο μαγαζι ειναι απελπισμενη που λειπω (επειδη επαθα αποκολλισι) τ εξοδα τρεχουν στο μαγαζι ο ενασ λογαριασμος καβαλαει τον αλλον κ εχο παρει κ δανεια στο ονομα μου γι αυτο τ μαγαζι. δεν ειμαι καθολου οικονομικα ανετη κ εχο φρικαρει!! εχει μπει στο μυαλο μου η εκτρωση αλλα δεν το λεω στο αντρα μου απο σεβασμο γιατι εχει το δικαιωμα να γινει πατερας.Ομως δανειο σπιτιου του μαγαζιου (που μαλλον θα το πουλισω)κ αλλα πολλα που χροσταω , η ευκολη ληση ειναι αυτη!! τι να κανωωωωωωωω???? δεν ξερωωωω εχω φρικαρει !!!!!
Από: ιωαννα

κάθε φορά που τοποθετώ το χέρι στη κοιλιά μου βλέπω αίμα απάνω του…Το αίμα του ίδιου μου του σπλάχνου!

admin — Fri, 06 Apr 2012 18:35:06 +0000

Πάντα υποστήριζα πως τα παιδιά είναι δώρο Θεού και πως ποτέ δε θα έκανα έκτρωση…Η λέξη ποτέ όμως,όντως είναι μεγάλη κουβέτα…Τον Ιούνιο γίνομαι 19 ετών.Την στιγμή που παραθέτω αυτό το κείμενο είμαι 3-4 βδομάδων έγκυος.Η μέρα είναι παρασκευή και η αναμενόμενη έκτρωση θα πράγματοποιηθεί τη δευτέρα.Δε θα το εμποδίσω και ας ξέρω πως θα με διαλύσει ψυχολογικά…Γνωρίζω την ύπαρξη του εδώ και 4-5 μέρες και όμως ήδη αρχίζω να πονάω.Δεν ξέρω πως θα είναι η ψυχολογική μου κατάσταση μετά την άμβλωση πάντως ήδη αρχίζω να νιώθω αποστροφή για το σεξ,όσο για τον συντροφό μου του δείχνω καθημερινά πως τρέφω και για αυτόν την ίδια αποστροφή κακία μα δε ξέρω το λόγο..Ξέρω πως και οι 2 είμαστε υπεύθυνοι.Ο συντροφός μου είναι ένα υπέροχο πλάσμα.Το θέλει το μωρό και είπε πως ό,τι και να αποφασίσω θα ‘ναι δἰπλα μου και πως έαν αλλάξω γνώμη θα αναζητήσει μια δουλειά και θα το μεγαλώσουμε.. αλλά έτσι και αλλιώς μένει μόνιμα στη καβάλα ενώ εγώ στη θεσσαλονίκη!Όλη την ώρα σκέφτομαι άμα θα ήταν αγοράκι ή κοριτσάκι και πώς θα ήταν..Το θέλω αυτό το παιδί μα δεν έχω την υποστήριξη των γονέων μου.Όσο για τους γονείς του συντρόφου μου…ο πατέραςτου δε το γνωρίζει καν,ενώ η μητέρα του που είναι χριστιανή ορθόδοξη και κατά των εκτρώσεων δεν μου αρέσει καθόλου σαν ανθρωπος.Δε με πόνεσε ούτε 1′.Μόνο ο γιόκας της.Μάλιστα του είπε πως δε πρέπει να ΄ρθει τη μέρα της επέμβασης διότι θα τον χρειάζομαι μετά περισσότερο.Πρέπει να επιλέξω μόνο μία φορα για να τον δω?Εκτός από τον φόβο που έχω για την επέμβαση που θα πραγματοποιηθεί νιώθω σαν ένας κοινός δολοφόνος.κάθε φορά που τοποθετώ το χέρι στη κοιλιά μου,όταν το πέρνω απ’αυτό το σημείο βλέπω αίμα απάνω του…Το αίμα του ίδιου μου του σπλάχνου!Ναι,μπορεί να μην έχει σχηματιστεί ακόμα και να ‘ναι ένα μικρό σποράκι όπως λέει και η μητέρα μου,αλλά ξέρω πια θα ήταν η εξέλιξη του…Όπως επίσης ξέρω πως σε καμιά περίπτωση δε του αξίζει κάτι τέτοιο..Σκέφτηκα το ενδεχόμενο ανάδοχης οικογένειας,αλλά η μητέρα μου δε μ’αφήνει σε καμιά περίπτωση να το γεννήσω!Όσο για τον πατέρα μου…ήτε με βλέπει ήτε όχι είναι το ίδιο και το αυτό!!!Ημητέρα μου είναι τόσο αναίσθητη μπροστά στο θέμα…Με πονάει αυτό!Το μόο που λέει που και που είναι γιατί να τα περνάει όλα αυτά αυτή…Νιώθω προδομένη και μόνη!

Από: ALEXANDRA

Όταν βλέπω μια γυναίκα να πονάει …

admin — Thu, 01 Mar 2012 19:56:45 +0000

«…Όταν βλέπω μια γυναίκα να πονάει, να κλαίει, να υποφέρει για ένα μεγάλο πρόβλημα που τη βασανίζει και να σπαράζει κυριολεκτικά, της κάνω μια ερώτηση:
—Μήπως έχεις κάνει στη ζωή σου έκτρωση;
Ε λοιπόν, το 90% μου απαντά «ναι». Βλέπω δηλαδή ότι πίσω από κάθε πόνο κρύβεται μια παλιά αμαρτία του ανθρώπου. Και επιτρέπει αυτό τον πόνο ο Θεός, όχι για εκδίκηση, όχι για τιμωρία. Ο Θεός δεν τιμωρεί, ο πατέρας δεν τιμωρεί. Το επιτρέπει για το καλό του παιδιού του.
Ίσως μέχρι εκείνη τη στιγμή να μην αισθάνθηκε αυτή η γυναίκα τι μεγάλο έγκλημα είναι η έκτρωση και επιτρέπει τώρα ο Θεός να της συμβή αυτή η δοκιμασία, για να έρθει σε συναίσθηση…».

ektrosh

admin — Wed, 29 Feb 2012 20:04:49 +0000

Γεια σας

Είμαι 17 χρονών και πριν 3 εβδομάδες ανακαλυψα οτι ειμαι εγκυος .

Δυστυχώς ήταν κατι που δεν το περίμενα.Εγινε απο ενα λαθος , μια απροσεξια της στιγμης .

Για αυτό αμέσως έκλεισα ραντεβού και πηγα σε γυναικολόγο για να το ριξω

οσο ημουν εξω απο τον γυναικολογο καθομουν και σκεφτομουν αν ηταν σωστο αυτο που πηγαινα να κανω και αν ειναι σωστο να σκοτωσω μια ψυχουλα .

οταν μπηκα μεσα στοπ ιατρειο κοπηκαν τα ποδια μου , αλλα παραλληλα σκεφτομουν οτι ημουν μικρη ακομα για να αναλαβω μια τοσο μεγαλη ευθυνη .

Απο την αλλη η γυναικολογος μου ειπε οτι ηταν εξωμητρια κυηση .

οταν βγηκα απο το ιατρειο και μεχρι τωρα βρισκομαι στην ιδια κατασταση , κλαματα , νευρα , τα βαζω με ατομα που δεν μου φταινε .

πιστευω οτι θα ειναι πολυ δυσκολο να το ξεπερασω .

Από: sofaki

giati?

admin — Thu, 23 Feb 2012 21:40:41 +0000

Ειμαι η νινα και ειμαι 22χρονων εχω 2παιδακια και ειμαι 11εβδομαδων εγκυος στο 3παιδι..με τον αντρα μου δυστυχως εχουμε πολλα προβληματα στο γαμο μας,εχω δεχτει και εχω κανει υπομονη για τα παντα ακομα και το ξυλο που συνεχιζει ακαθεκτο και τωρα που ειμαι εγκυος!!σε 10μερες εχω ραντεβου στον γιατρο για τον καθιερωμενο υπερηχο,οσο και να το θελω αυτο το παιδι δεν ξερω δεν θελω να το γεννησω και να ειναι και αυτο δυστιχισμενο ειχα αποφασισει να φυγω πριν μαθω οτι ειμαι εγκυος ομως τωρα που να παω?Στεναχωριεμε παρα πολυ το ξερω δεν ειναι σωστο αλλα δεν γινετε

Από: nina

GIATI TO KANOUN AFTO

admin — Wed, 22 Feb 2012 07:18:16 +0000

geia sas me lene maria kai exw ksana grapsei a8ro edw (den ksero an preepi na kanw ektrwsei)eime 2 minwn egkuos kai kanenas den to 8elei to mwro mou oli mou lene kane ektrwsei h mama tou prwin mou hr8e kai me brike kai me parakalage na to kanw afto to eklima kai o prwin mou mexri pou mou eipane na mou dwsoune kai lefta egw omws den 8elw ta lefta tous egw 8elw mono na anagnorisei to mwro o prwin mou sunexia mou leei min mou katastrefeis tin zwh den mporw na katalabw gia pio logo to kanoun afto mexri pou me apiloune oti an den to kanw 8a autoktonisei me exoune riksei polu psuxologika afti h an8ropei eine apan8ropei den skeftonte oti afto eine ena aggeloudi.piga kai se dikigoro gia na ginei h anagnorisei otan geni8ei alla pio polu giati fobame min mou kanoun kako eime polu xalia aftes tis meres den ksero giati mou to kanoun afto alla egw ektrwsei den kanw kalitera na pai8anw para na kanw kati tetio,peite mou sas parakalw tin gnomi sas!

Από: ΜΑΡΙΑ

den ksero an prepei na kanw ektrwsei

admin — Sat, 18 Feb 2012 08:55:44 +0000

kalimera legome maria kai eime 23 etwn h istoria mou eine ligo mperdemeni sta 16 pantreftika gt eimeina egkuos twra exw 3 paidakia alla sta 21 o antras mou pe8ane se troxeo prin 2 mines eipa na kanw mia kenourgia sxesei kai eimouna mazi me to agori mou 2 mines mou elege oti h8ele na kanoume mazi ena paidaki kai ontws eime egkuos eime 2 minwn alla to agori mou molis to ema8e alakse gnomi kai mou eipe na kanw ektrwsei egw ton xwrisa gt den 8elw na kanw kati tetio to 8ewro amartia.o kosmos omws me krinei epidei eime xhra den ksero ti na kanw sas parakalw peste mou ti gnomi sas den 8elw na kanw kati tetio.

Από: maria

ΤΟ ΜΕΓΑΛΥΤΕΡΟ ΛΑΘΟΣ ΤΗΣ ΖΩΗΣ ΜΟΥ

admin — Thu, 02 Feb 2012 21:14:35 +0000

Καλησπερα,

Με λενε Ευγενια και ειμαι 19 χρονων. Πριν 5 μηνες αρχισα να εχω περιεργους πονους στην κοιλια μου. Καθως κυλουσαν οι μερες αυτοι οι πονοι γινονταν ολο και πιο εντονοι. Τελικα αποφασισα να κανω το τεστ και…θετικο! Στην αρχη με επιασε πανικος. Οικονομικα ηταν δυσκολο να το μεγαλωσουμε και μολις ειχα περασει στην σχολη που ηθελα απο πολυ μικρη. Δεν με ενοιαζε τιποτα ομως! Το ηθελα αυτο το μωρο και ημουν ετοιμη να αντιμετωπισω ολες τις δυσκολιες. Δεν ειχα υπολογισει ομως την αντιδραση των αλλων. Κανεις δεν το ηθελε αυτο το μωρο. Ουτε καν το αγορι μου. Ολοι μου ελεγαν το ιδιο πραγμα. ΕΚΤΡΩΣΗ! Ετσι, 5 Οκτωβριου εγινε. Ημουν 7 εβδομαδων! Απο τοτε δεν μπορω να συνελθω. το σκεφτομαι καθε μερα και δεν καταλαβαινω πως μπορεσα να σκοτωσω το ιδιο μου το μωρο. Δεν θα συγχωρησω ποτε τον εαυτο μου που τους επετρεψα να μου παρουν το μωρο μου. Επρεπε να παλεψω γιαυτο! Ποναω παρα πολυ! Θελω να κρατησω το μωρο μου αγκαλια αλλα αυτο δεν θα γινει ποτε. Και αυτο γιατι εγω η ιδια το σκοτωσα. Το εχασα για παντα. Νιωθω εντελως αδεια απο τοτε. Καθε μερα γινεται ολο και πιο δυσκολη για να επιβιωσω. Μου αξιζει ομως ολος αυτος ο πονος που νιωθω! Ελπιζω να με συγχωρησει ο Θεος για αυτο το λαθος μου. Εγω παντως δεν προκειταινα συγχωρησω τον εαυτο μου ΠΟΤΕ! Συγγνωμη μωρακι μου που δεν σε αφησα να δεις το φως αυτου του κοσμου!

Από: Ευγενια

ΤΟ ΜΕΓΑΛΥΤΕΡΟ ΛΑΘΟΣ ΤΗΣ ΖΩΗΣ ΜΟΥ

admin — Thu, 02 Feb 2012 21:13:53 +0000

Καλησπερα,

Με λενε Ευγενια και ειμαι 19 χρονων. Πριν 5 μηνες αρχισα να εχω περιεργους πονους στην κοιλια μου. Καθως κυλουσαν οι μερες αυτοι οι πονοι γινονταν ολο και πιο εντονοι. Τελικα αποφασισα να κανω το τεστ και…θετικο! Στην αρχη με επιασε πανικος. Οικονομικα ηταν δυσκολο να το μεγαλωσουμε και μολις ειχα περασει στην σχολη που ηθελα απο πολυ μικρη. Δεν με ενοιαζε τιποτα ομως! Το ηθελα αυτο το μωρο και ημουν ετοιμη να αντιμετωπισω ολες τις δυσκολιες. Δεν ειχα υπολογισει ομως την αντιδραση των αλλων. Κανεις δεν το ηθελε αυτο το μωρο. Ουτε καν το αγορι μου. Ολοι μου ελεγαν το ιδιο πραγμα. ΕΚΤΡΩΣΗ! Ετσι, 5 Οκτωβριου εγινε. Ημουν 7 εβδομαδων! Απο τοτε δεν μπορω να συνελθω. το σκεφτομαι καθε μερα και δεν καταλαβαινω πως μπορεσα να σκοτωσω το ιδιο μου το μωρο. Δεν θα συγχωρησω ποτε τον εαυτο μου που τους επετρεψα να μου παρουν το μωρο μου. Επρεπε να παλεψω γιαυτο! Ποναω παρα πολυ! Θελω να κρατησω το μωρο μου αγκαλια αλλα αυτο δεν θα γινει ποτε. Και αυτο γιατι εγω η ιδια το σκοτωσα. Το εχασα για παντα. Νιωθω εντελως αδεια απο τοτε. Καθε μερα γινεται ολο και πιο δυσκολη για να επιβιωσω. Μου αξιζει ομως ολος αυτος ο πονος που νιωθω! Ελπιζω να με συγχωρησει ο Θεος για αυτο το λαθος μου. Εγω παντως δεν προκειταινα συγχωρησω τον εαυτο μου ΠΟΤΕ! Συγγνωμη μωρακι μου που δεν σε αφησα να δεις το φως αυτου του κοσμου!

Από: Ευγενια